გადავიკითხოთ ილია ჭავჭავაძე – კაცია ადამიანი?!

„კაცია-ადამიანი?!“ ეპიგრაფით იწყება: „მოყვარეს პირში უძრა- ხე, მტერს – პირს უკანაო“. ამ ტექსტს ილია უწოდებს „გონიერ ანდაზას“ და მაშინვე გვაგრძნობინებს, რომ „არაგონიერი“ ან- დაზებიც არსებობს. საერთოდ, ილიას ქართული ხალხური შემოქმედებისადმი აღტაცებული და უკრიტიკო დამოკიდებუ- ლება არ აქვს, ბევრ ანდაზას, უბრალოდ, დასცინის („ბევრჯერ მინახავს სხვაგანაც მაგისთანა ფანჯრის სასაცილო სამკაული. ბევრჯერ მინახავს ის გაქონილი ფანჯრის ქაღალდი ნემსით დაჩხვლეტილიცა: ხან გულია გამოყვანილი, ხან ჯვარია, ხან კიდევ დაწერილია რამე, თუნდ ამისთანა რამ: „დათვი ხეზედ როგორ გავა, იავ-ნანინაო!..“). მთავარი ამ ეპიგრაფში უნდა იყოს სიტყვა „მოყვარე“. ლუარსაბი „მოყვარეა“. მას პირდაპირ, პირში უნდა უთხრა სიმართლე, როგორც ახლობელს. ლუარ- საბი მოყვარეა, მტერი არაა. დავიმახსოვროთ.